Ballina Politikë Pse Rama bën trimin në Liban dhe ngurron të vizitojë qoftë edhe...

Pse Rama bën trimin në Liban dhe ngurron të vizitojë qoftë edhe një shtëpi në Paskuqan?

Nga Ndriçim MEHMETI

I njohur si njeriu i “surprizave” të mëdha, kryeministri Rama, njoftoi për një vizitë të beftë në Liban. Kur e lexova kalimthi, mendova se si kryesues i OSBE-së, mund të kenë pasur nevojë për ndihmën e tij, për të hetuar shpërthimin në portin e Bejrutit, ose ndonjë këshillë për qeveritarët e Libanit, sesi të riciklojnë me “kosto të lirë”, mbetjet e as shpërthimit. Por jo.

Komandanti do t’i jepte dorën e fundit një operacioni shumë të rëndësishëm, për të çliruar fëmijët në një kamp sirian. Dhe si gjithnjë Rama, i merr shumë seriozisht këto çështje. Meritat ja vesh vetes, por qëndrimin e ka “shumë modest”, gati gjynahqar, që të bënë të mendosh: “E si të mos e duash këtë babaxhan”. Shkon me një xhup të dalë boje e të rrudhur, deri në Liban, nuk flet fare, nuk mban konferencë shtypi, nuk do bujë e lavdi”. Por është kujdesuar që së bashku me gazetarin londinez me origjinë shqiptare, të japin një ngjyrim shumë emocional një ngjarje, që është pagë e hapur tani e në 30 e më shumë vite që pasojnë.

Po nëse je kaq trim e i dhembshur, o Komandant, çap bashkë me gazetarë, e me këdo tjetër deri në Paskuqan

Paskuqani, Shëngjergji, Fushë-Labinoti, Golaj, Maqellara, Ostreni, Tragjasi, Kudhësi, nuk përbëjnë lajm, pasi nxjerrin lakuriq varfërinë, padijen, skamjen e mjerimin që është ulur këmbëkryq. Ah, po. Po të ishte se do të bënit qoftë edhe një monopat me asfalt, me në krye ty Komandant gati e gjithë ushtria: Belinda, Elisa, Daminani, Tani i Lamajve, e soj e sorollop do dilnit për të nxjerrë me kamera me rezolucion të lartë arritjet e Rilindjes. Libani ka shumë më rëndësi se Paskuqani.

Në Paskuqan, Zall-Bastar, Allgjatë, jetojnë njerëz, “të pistë, të palarë, të pagdhendur, grindavec e hileqarë”, siç i etiketon Rilindja. Ata meritojnë vetëm atë që kenë pak tokë që e punojnë si në mesjetë, misër dhe grurë për të bërë bukë vet, mish njëherë në 2 muaj dhe gjizë, shëllirë, lakër të pazier çdo ditë. Nuk ka pikë rëndësie nëse fëmijët e Shqipërisë, enden me kilometra të tëra, për të marrë ato pak dije të çala që jep shkolla jonë. Nuk është ndonjë shqetësim i qeverisë, apo i ndonjë ministrie fakti që rrezikojnë jetën, për një të drejtë kushtetuese, sikundër është arsimi.

“Ndodh” edhe në botë që fëmijët punojnë për të ndihmuar prindërit e u thyhet kurrizi që në moshë të njomë. Ky fakt nuk përbën ndonjë gjë për të habitur se ndodh edhe në Shqipëri – do të thoshte Elisa. Mund të gdhihesh e erresh pa bukë, “por edhe varfërinë, nuk është se është vetëm në Shqipëri, sidomos tani”, do të thoshte ekonomisti me famë botërore Beni. Atë e gjen kudo, madje edhe në vendet e zhvilluara.

Kështu që përse Komandanti duhet të marrë këdo që do e mundet qoftë edhe deri në Paskuqan, që është afër shtëpisë së tij qeverisëse dhe asaj që banon, kur e di se “ata janë të lumtur e të begatë”, prej veprave të tij që shkëlqejnë prej ekranit e nxihen sa del në terren. Jo, njerëzit e mëdhenj, strategët me demek, duken në sfida të mëdha. Paskuqani, një vend që me siguri i ka harruar dhe emrin e adresën, është fare pa rendësi për një figurë të madhe si kryeministri ynë, kurse me Libanin është ndryshe muhabeti. Komandanti mendon dhe na e shiti se asistoi në misionin më të madh të kryer ndonjëherë kundër terrorizmit, prej trupave shqiptare pa asnjë ndihmë ndërkombëtare e për më tepër nën komandën e tij.

Por pyetja ime “për suksesin e madh” në Liban është krejt e thjeshtë: Këta fëmijë që u shpëtuan (dhe është një gjë shumë e mirë), a peshojnë apo janë më të rëndësishme se qindra-mijëra të tjerë që jetojnë në Shqipëri dhe askush nuk e di sesi e kanë hallin?

Që ta kuptoje më mirë këtë pyetje, do të mjaftonte një javë z. Kryeministër, të dilje e të vizitoje fshatrat rreth Tiranës: Paskuqan, Ahmetaq, Sauk, Suurel, Qesarakë, dhe do të shikosh sa shumë ndryshon realiteti virtual që ke krijuar rreth vetes, me atë që do të shohësh po vetë, të filtruar e informuar nga të tjerët. Nuk të këshilloj të shkosh në Ibë, Kërrabë, Kllojkë, Mushqeta, Mustafakoçaj, Vilëz e Allgjatë se pastaj do ta kuptosh (gjithnjë nëse kërkon të kuptosh diçka), se ke rrojtur e folur, nisur nga ëndrrat që thur me sy hapur në kolltukun tënd të rehatshëm të kryeministrisë.

Atje do të shohësh z. Kryeministër që nënshtetasit që ti qeveris, janë plakur para kohe e kërrusur prej halleve që mbajnë mbi shpinë. Do të shohësh gra që nuk i kalojnë të dyzetat e ngjajnë si gjyshe, burrat që të kujtojnë kohën e fotove të fundit të shek.. XIX, fëmijë gjysmë të verdhë prej keq ushqyerjes e gjysmë të kuq, prej diellit që i përcëllon tërë ditën, ngase ruajnë bagëtinë ndihmojnë prindërit me ato pak të mbjella. Jepu të shohin një celular a tabletë, dhe do të habiten si indianët me pasqyrat e Kolombit, Makari tregoju një libër dhe mezi do të gërmëzojnë titullin se më tutje meken e nuk dinë të lexojnë.

Dhe këta fëmijë Komandant, nuk kanë jetuar në asnjë kamp të huaj, as nuk kanë qenë të pushtuar nga ndonjë i huaj për një kohë të gjatë. Thjesht janë qeverisur keq, janë vjedhur, janë poshtëruar, janë nëpërkëmbur, janë injoruar, janë fyer e janë trajtuar si qytetarë të dorës së tretë e të katërt nën sundimin tuaj. Ti që duhet të kujdeseshe për ta, i le atje në mjerim, në skamje, në harresë dhe krejt papritur kërcen e shkon në Liban, me “plot përulësi”, për t’ju gjendur pranë fëmijëve që po çlirohen nga një kamp, në të cilën i çoi edhe pa përgjegjshmëria e prindërve të tyre dhe indiferenca jote.

Po me këta, me këta që nuk kanë fuqi të flasin, të ulërasë ndonjë organizëm i huaj, e të shkojë ti filmojë, përse nuk merresh, qoftë edhe një javë të vetme, për të kuptuar se në cilën shkallë ka degjeneruar “mrekullia” jote e Rilindjes. I shan, i shtyn, e i pështyn, i le në varfërinë e vet e në fund i poshtëron në sy të gjithëve, me ndihmën e kamerave që rrotullohen si satelitë rreth teje. Shkon në Liban, për të treguar “dhembshuri” prej “shtetari”, por një ditë vetme nuk shikon lotët që nuk thahen në sytë e qindra-mijëra fëmijëve, që ke për detyrë të kujdesesh çdo orë të ditës.

Exit mobile version